Greinasafn | mars 2013

Kristur er upprisinn

Predikun í Hóladómkikrju á páskadag 2013

 

Ná sé með yður og friður frá Guði föður vorum og Drottni Jesú Kristi.

 

Síðast liðið miðvikudagskvöld sat ég hér uppi í kór kirkjunnar og tók þátt í bænastund sem er hér alla miðvikudaga kl. 18:00.  Þetta eru yndislegar stundir, taka stuttan tíma en eru ákaflega dýrmætar og innihaldsríkar stundir.  Síðast liðið miðvikudagskvöld, kvöldið fyrir skírdag var ég sérstaklega hugsi.  Ég íhugaði atburðarás, bænadaganna og páskanna og hugsaði um píslarsöguna.  Ég hugsaði um þessa merku atburði sem gerðust eftir að Jesús stóð upp frá hinni síðustu kvöldmáltíð með lærisveinum sínum og þau gengu út í garðinn Getsemane.  Ég hugsaði um það þegar hann var handtekinn og leiddur bæði fyrir Pílatus og Heródes og var dæmdur til dauða á krossi.

Ég hugsaði þar sem ég sat þarna að ég vissi ekkert hvað næstu dagar myndu bera í skauti sér fyrir mig.  Ég vissi ekkert um komandi daga, annað en það sem ég var búin að skipuleggja, en hvernig allt myndi verða vissi ég ekki af því lífið er alger óvissa.  Við getum ekki vitað hvað kemur fyrir í lífi okkar.

Sum okkar eiga þá lífreynslu að hafa lent í miklum áföllum, sorg og veikindum.  Þau okkar sem þekkja áföllin vita að stundum sest að okkur kvíði.  Kvíði hefur stundur verið skilgreindur sem ótti við að eitthvað hræðilegt gerist.  Við þekkjum öll þessa tilfinningu því kvíði er eitthvað sem við finnum öll fyrir, er sammannleg tilfinning.

Inn í óvissuástand lífsins talar páskaboðskapurinn.

Kristur er upprisinn.  Páskaboðskapurinn eru mestu gleðifréttir allra tíma.  Kristur er upprisinn.  Í upphafi kristni notaði fólk þessa kveðju þegar það heilsaðist.  Kristur er upprisinn.  Og því var svarað:  Kristur er sannarlega upprisinn.

Setjum okkur í spor vina Jesú þegar þau komu að krossi Jesú.  Við getum ímyndað okkur vonbrigðin, uppgjöfina, sorgina og algert ráðaleysi gangvart þessum hræðilegum aðstæðum sem krossdauði Jesú var.  Við getum reynt að ímynda okkur hve hörmulegur hann var með því að horfa á hinn forna róðukross sem hangir hér í Hóladómkirkju og krossfestingarmyndina á altarisbríkinni. 

Inn í þessar aðstæður talar páskaboðskapurinn. 

Kristur er upprisinn. 

Það er alveg óhætt að segja að á föstudaginn langa hafa vinir Jesú ekki getað ímyndað sér hvað myndi gerast á þriðja degi, jafnvel þó hann hafi verið búinn að segja þeim frá því að það myndi gerast, þá áttu þau ekki von á því að þessi undur og stórmerki myndu gerast.  Konurnar koma að gröfinni og hún er tóm. 

Jesús er upprisinn.  Setjum okkur í spor þeirra.

En hvaða merkingu skyldi upprisuboðskapurinn hafa fyrir okkur núna í dag, á þessari hátíð og í hversdagslífinu sem við við lifum alla jafnan?

Upprisa Jesú segir okkur tvennt:

Í fyrsta lagi segir hún okkur að Jesús er lifandi með okkur alla daga í lífinu sem við erum að lifa, í erfiðleikum, í sorg og í gleði.

Í öðru lagi segir hún okkur að Jesús tekur við okkur þegar við deyjum.  Þegar augu okkar lokast í síðasta sinn og hjartað okkar hættir að slá, þá mun Jesús standa hjá okkur með opinn faðminn og taka á móti okkur inn í ljósið sitt, kærleikann sinn og friðinn sinn.

Páskaguðspjallið er lesið oftar í kirkjunni en á páskum.  Það er ólíkt jólaguðspjallinu sem aðeins er lesið á jólum.  Páskaguðspjallið er lesið við útfarir.  Það er góð tilfinning að tala við útfarir með páskaboðskapinn að veganesti.  Það er gott að geta miðlað þeirri trú að látinn lifir hjá Guði og það er gott að fá að heyra þann boðskap þegar við kveðjum okkar nánustu.

Við skulum láta upprisutrúna móta líf okkar.  Við skulum láta hana móta allt okkar líf og hafa áhrif á allt sem við gerum og segjum.  Það er gott að vakna á morgnana þegar við vitum að hinn lifandi upprisni Kristur er með okkur og fer með okkur inn í daginn.

Það er gott að signa sig að morgni dags og biðja Guð að leiða sig.  Það er gott að signa sig að kvöldi dags og biðja Guð að vaka yfir sér yfir nóttina.

Lífið er óvissa.  Við vitum ekkert hvað gerist á morgun.  Ekki frekar en ég vissi á miðvikudagskvöldið hvað myndi gerast í mínu lífi næstu fjóra daga.

Lífið er óvissa.  Allt er óvissa nema það eitt að Kristur er upprisinn og hann vill leiða þig og styðja í hverju sem kemur fyrir þig og reisa þig við.

Dýrð sé Guði föður og syni og heilögum anda.  Svo sem var í upphafi er og verður um alder alda.  Amen.

Auglýsingar

Austurlandspistill

Að vera vígslubiskup hefur í för með sér ýmsar og fjölbreyttar starfsskyldur, sem útheimta mikil ferðalög, enda nær umdæmi mitt frá Prestsbakka í Hrútfirði til Hofs í Álftafirði sunnan við Djúpavog.  Skálholtsbiskupsdæmi nær frá Lóni í Skaftafellssýslu yfir allan syðri helming landsins og alla Vestfirði.

Auk ferðalaga um stiftið eru oft fundir í Reykjavík af ýmsu tilefni, sem ég ætla ekki að ræða um í þessum pistli.

Ferðir mínar um stiftið fyrir jól voru mest af hátíðlegum tilefnum, kirkjuafmæli og æskulýðsmót.  Eftir jólin hefur verið rólegra á því sviði svo ég hef notað tímann og ekið á milli presta og átt við þau góð samtöl um starfið og líðan í starfi.

Heimsóknir til sóknarnefnda eru líka afar mikilvægar því það eru þær sem bera starfið í söfnuðum sínum uppi undir forystu sóknarprestanna.

Nú er ég nýkomin heim til Hóla eftir eina slíka gefandi ferð.  Ég var boðuð á fund formanna sóknarnefnda á Héraði þar sem störf kirkjunnar voru rædd opinskátt og einlægt.  Það er svo endurnærandi að hitta fólk úr öllum stéttum samfélagsins sem hefur brennandi áhuga á kirkjustarfi, hugsar vel um kirkjurnar sínar og hefur lagt metnað sinn í að halda þeim vel við.  Það er líka sérstaklega áberandi á Austurlandi hve barna- og unglingastarf er þar í miklum blóma.  Það er það sem skiptir aðalmáli í starfinu okkar –barna- og unglingastarfið og það var gaman að heyra hversu áhugasöm börnin úr sveitunum í kringum Egilsstaði eru áhugasöm að koma í starfið sem er inni í bænum, bæði í hinu glæsilega safnaðarheimili við Egilsstaðakirkju og í hið rúmgóða og þægilega Krikjusel í Fellabæ.  Það er stórkostlegt að sjá hvað kirkjan beggja megin Fljótsins hefur komið sér upp góðri starfsaðstöðu.  Eftir að hafa hitt sóknarnefndarfólk á Héraði á mánudagkvöld og fengið þessa fínu gistingu hjá sr. Jóhönnu Sigmarsdóttur sat ég héraðsnefndarfund á þriðjudagsmorgninum þar sem farið var yfir metnaðarfulla fjárhagsáætlun sem leggja á fyrir héraðsfund þann 7. apríl.n.k. Það sem mér fannst athyglisverðast var að öll áhersla héraðssjóðs er á því að styrkja barna- og æskulýðsstarf í prófastsdæminu, halda mót og styrkja ferðir.  Það er afar mikilvægt í þessum landsfjórðungi þar sem börnin búa dreift og ótrúlegar fjarlægðir á milli staða þó göng séu komin á milli Reyðarfjarðar og Fáskrúðsfjarðar.

Þriðji fundur minn í þessari fundalotu var að sitja stjórnarfund Kirkjumiðstöðvarinnar á Austurlandi, sem er á Eiðum.  Í Kirkjumiðstöðinni eru haldnar einu sumarbúðir Þjóðkirkjunnar á landinu.  Þegar ég var að alast upp voru sumarbúðir á vegum Þjóðkirkjunnar víðs vegar um allt land og var ég m.a. fimm sumur í röð í sumarbúðum og má segja að þar hafi verið lagður grunnurinn að kirkjuáhuga mínum.  Sumarbúðunum í Kirkjumiðstöðinni á Austurlandi hefur verið haldið lifandi af mikilli elju þeirra sem að þeim hafa staðið og má þar helst nefna sr. Jóhönnu Sigmarsdóttur og Kristjönu Björnsdóttur auk prófastsins sr. Davíðs Baldurssonar. Nú hefur verið valinn nýr forstöðumaður Kirkjumiðstöðvarinnar og er það sr. Þorgeir Arason héraðsprestur.

Eftir þessa stuttu ferð á Hérað, er ég mun fróðari um kirkjustarfið í Austurlandsprófastdæmi og hét því að koma þangað fljótt aftur.

Æskulýðsdagur Þjóðkirkjunnar – Hendur Guðs okkar hendur.

Æskulýðsdagur Þjóðkirkjunnar hefur verið haldinn fyrsta sunnudag í marsmánuði um árabil.  Á fyrstu árunum voru þetta miklar hátíðir þar sem heilu bæjarfélögin voru undirlögð af hátíðahöldum.

Í fjölbreytileika samfélagsins hefur æskulýðsdagurinn fengið nýja mynd.

Nú er mikil virkni í söfnuðum landsins meðal fermingarbarna á þessum degi.  Fermingarbörn lesa gjarnan ritningarlestra, eða hafa samið bænir og helgileiki sem þau flytja sjálf.  Auk þess hafa æskulýðsfélög þar sem þau eru starfandi lagt deginum lið.

Starf meðal unglinga í söfnuðum landsins gengur í bylgjum eins og gengur með allt æskulýðsstarf hvort sem það er á vettvangi íþrótta, lista eða kirkjunnar.

Nú er mikill uppgangur í æskulýðsstarfi kirkjunnar og var ég þeirrar ánægju aðnjótandi s.l. haust að vera þátttakandi í Landsmóti æskulýðsfélaganna, sem haldið var á Egilsstöðum.  Þar voru saman komnir um 600 unglingar af öllu landinu.  Dagskráin var þétt, bæði með uppbyggilegum erindum og hópastarfi, en að sjálfsögðu miklu af skemmtilegheitum inn á milli.

Unglingarnir gleymdu ekki kjarna kristindómsins, sem er kærleikur, og notuðu mótið til að safna fyrir brunnum í Malaví, en ungmenni frá Malaví voru einmitt gestir á mótinu.

Þó slík mót séu afar mikilvæg til að treysta vináttuböndin og finna fyrir samkennd þá er mikilvægasta starfið unnið heima í söfnuðunum.  Þess vegan er æskulýðsdagur Þjóðkirkjunnar svo mikilvægur heima hjá hverjum og einum og þar fá börn og unglingar að njóta sín. 

Í ár er yfirskrift æskulýðsdagsins: Hendur Guðs – hendur okkar.  Með þessari yfirskrift er mint á þá staðreynd að við erum öll kölluð með kostum okkar og göllum til að vinna verk Guðs hér á jörðu með þeim höndum sem Guð gaf okkur. Við skulum skoða hvernig haldið verður upp á æskulýðsdaginn í okkar söfnuði og standa svo saman um að efla og hann og styrkja í framtíðinni.